Zważywszy również na brak filozoficznych zainteresowań Ksenofonta, można na podstawie pism Ksenofonta, Platona i Arystotelesa stworzyć w miarę spójny obraz Sokratesa.
Z tym stanowiskiem nie zgadzał się Karl Joel, który utrzymywał, iż Sokrates arystotelejski reprezentuje typ „attycki” (racjonalistyczny), a Sokrates przedstawiony u Ksenofonta jest „spartański”, niehistoryczny, a świadectwo Ksenofonta jest fałszywe. Dla kontrastu, według Augusta Doeringa to właśnie Ksenofont przedstawił historyczny obraz Sokratesa. Arystoteles zawarł bowiem osąd Akademii o Sokratesie, natomiast Platon pod imieniem Sokratesa zawarł swoje doktryny. Alfred Edward Taylor oraz John Burnet uważali natomiast, że prawdziwy obraz Sokratesa wyłonić można u Platona. Według Taylora i Burneta wczesny Platon przedstawia prawdziwe poglądy Sokratesa, natomiast w jego późniejszych dziełach istotnie rozwija własne poglądy, ale wówczas Sokrates schodzi u niego na dalszy plan. Zwracają oni uwagę, iż w czasach Platona żyli ludzie, którzy bezpośrednio znali Sokratesa i jego nauczanie.
Jeszcze inne stanowisko zajął Eugène Dupréel, według którego Sokrates był wymysłem „legendy sokratejskiej”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filozofia starożytna