Ze świeckiego punktu widzenia życie ludzkie nie musi więc być dziełem stwórczej miłości Boga, by mogło być święte. Nie ma żadnych przeszkód dla uznania za święte wytworów ewolucji biologicznej, jak też wspólnych wytworów tejże i kultury (wiązanie natury i kultury). Tak więc życie każdego człowieka stanowi wartość moralną, nie można go więc niszczyć bez istotnego powodu. Nawet gdy nie narusza to niczyich praw, niszczenie życia człowieka stanowi zło. Co więcej, ze świętości życia wypływa obowiązek kultywowania życia, choćby przez wzbogacanie go znaczeniami wywodzącymi się z kultury, które nadają istnieniu całościowy sens.
Świętość a początek życia Zasada świętości życia ludzkiego wykorzystywana jest w debacie na temat dopuszczalności aborcji. Stanowi w nauczaniu Kościoła katolickiego, obok argumentu z moralnej ostrożności, uzasadnienie przyznania praw człowiekowi rozumnemu od początku jego istnienia jako organizmu żywego, a więc od zapłodnienia. Zygocie przyznaje takie same prawa, jak dorosłemu człowiekowi. Oznacza to sprzeciw wobec aborcji, którą uznaje się za świętokradztwo. Natomiast świeckie ujęcie nie musi prowadzić do domagania się zakazu aborcji, jako że uzasadnienie świętości życia wiąże się ze światopoglądem.