podstawowym celem budowy kościoła w tym miejscu było również wykorzenienie praktykowanych tam, dawnych przesądów. Pierwsze pisemne wzmianki o wznoszeniu go w 980 roku pochodzą z XIII-wiecznego dzieła bł. Jakuba de Voragine, arcybiskupa Genui. Część dochodów z winnicy przeznaczana była na budowę świątyni. Do winnicy nawiązuje również święto parafialne, celebrowane corocznie 21 listopada, ustanowione oficjalnie dekretem doży z 1632 roku. Już od początku XVII wieku doża i wysocy urzędnicy Republiki Genui mieli zwyczaj uczestniczyć w pielgrzymce do tego sanktuarium, aby oddać hołd Matce Bożej w dniu jej głównego święta. Wtedy też widoczna stała się dominacja sanktuarium nad innymi kościołami w centrum miasta, jeśli chodzi o kult Matki Bożej.
Z oryginalnej świątyni, będącej przypuszczalnie dziełem artystów lombardzkich, przetrwała do dziś tylko część ścian zewnętrznych, zbudowanych z bloków kamiennych: teoretyczna rekonstrukcja M. Bruzza z 1920 roku ukazuje dużą bazylikę podzieloną kolumnami na trzy nawy: bardzo wysoką główną i dwie boczne, niższe.