Nawa główna została zwieńczona niewielką kopułą i zamknięta półkolistym prezbiterium; brakowało jedynie dzwonnicy, którą zbudowano prawie dwa wieki później, kiedy teren winnic znalazł się już w obrębie nowych murów miejskich, a obszar otaczający kościół i klasztor zaczął być zabudowywany. Wówczas zbudowano wysoką na 62 m dzwonnicę, posadowioną na masywnej, łukowo sklepionej bramie przejazdowej. Smukłe ściany dzwonnicy przebite zostały biforiami i pentaforiami, a zwieńczyła ją centralnie umieszczona iglica w formie piramidy, otoczona czterema mniejszymi wieżyczkami. Najlepszym przykładem przejścia od stylu romańskiego do gotyku w Genui była bliźniacza dzwonnica bazyliki San Siro, zburzona w 1904 roku ze względu na zagrożenie zawaleniem i już nie odbudowana. Klasztor, wzniesiony w 1025 roku jako założenie dwukondygnacyjne z arkadami na planie niemal kwadratowym, wspiera się filarach i kolumnach z różnorodnymi kapitelami. W centrum założenia zbudowano studnię, będącą źródłem wody pitnej dla mieszkańców.