W tym też roku Irena przyjechała do Warszawy, a ojciec, który pozostał w Kijowie, zaginął bez śladu. Pracowała w Warszawie dorywczo w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Banku Handlowym. W 1920 pełniła służbę w harcerskich oddziałach pomocniczych wojsk polskich w wojnie z bolszewikami. W tym samym roku podjęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, absolutorium uzyskała w 1928. W latach 1937–1939 kontynuowała naukę na kierunku socjologicznym. Stopień magistra filozofii w zakresie socjologii uzyskała w 1951 na Uniwersytecie Warszawskim.
W 1924 została żoną Ludwika Józefa Morsztynkiewicza, z którym miała jedyną córkę Hannę Krystynę (1924–2016). W 1924 przeniosła się z rodziną do Wilna, gdzie dostała pracę w bibliotece uniwersyteckiej. Jeszcze w tym samym roku małżeństwo się rozpadło i Irena powróciła do Warszawy. Przez trzy lata pracowała w Bibliotece Publicznej miasta Warszawy przy Koszykowej w gronie „Dembiaków”, tj. bibliotekarzy, których przysposabiał Stefan Demby do pracy w organizującej się Bibliotece Narodowej. Jednak Irena Morsztynkiewiczowa nie przeszła do tej biblioteki po jej utworzeniu w 1928. W lutym 1928 została pracownikiem Biblioteki Głównego Urzędu Statystycznego, którą kierowała od maja 1929.