Następnie do czerwca 1920 prowadziła walki na froncie łotewskim (patrole zwiadowcze, obrona przeciwlotnicza), po czym otrzymawszy uzupełnienie została przerzucona na front polski, gdzie od 4 do 23 lipca 1920 w składzie 16 Armii, następnie 3 Armii uczestniczyła w operacji polskiej, zdobywając Świsłocz, stację kolejową Osipowicze, Bobrujsk, Brześć Litewski, Prużany. Od 23 lipca do 25 sierpnia 1920 brała udział w operacji warszawskiej: 1 sierpnia oddziały dywizji przeprawiły się w walce przez rzekę Desna, nacierały na Brześć Litewski, po ciężkich walkach zdobyły forty Kozłowicze i Berg Grafski, po czym przerwały się przez przedmieście i zdobyły stację kolejową; 2 sierpnia z innymi oddziałami dywizja weszła do Brześcia i zajęła pozycje na prawym brzegu Bugu, gdzie prowadziła ciężkie walki o most kolejowy. 17 sierpnia prowadziła uporczywe walki na podejściach do Warszawy w rejonie stacji Wołomin, po czym odeszła spod Warszawy w kierunku na Białystok, ponosząc ogromne straty w warunkach częściowego okrążenia pod Białymstokiem i pod Radoszkowiczami.
Od października 1920 do 1921, do rozejmu z Polską prowadziła służbę pograniczną pod Mińskiem, walcząc z kontrrewolucjonistami na Białorusi.