Pałac zaprojektował przypuszczalnie miejski architekt Pietro Antonio Corradi, a pracami budowlanymi kierował Matteo Lagomaggiore. Budynek opiera się na planie litery U, pochodzącym z typologii stosowanej przez Bartolomea Bianco: pomiędzy dwoma skrzydłami znajduje się wolnostojąca, otwarta loggia wyznaczająca wewnętrzny dziedziniec na planie kwadratu. W centralnej części każdego piano nobile znajduje się salon połączony z loggią, po jego obu stronach rozlokowane są pozostałe pomieszczenia. Corradi zaprojektował obszerny budynek, składający się z trzech głównych części, połączonych pomostami biegnącymi ponad alejkami. Cały kompleks zabudowy posiada od strony głównej ulicy jednolitą elewację, pomalowaną na charakterystyczny czerwony kolor, od którego pałac wziął swą nazwę. Rozwiązanie zastosowane na parterze głównego budynku rozwija pomysły zastosowane już w pałacu Doria-Tursi. Projektant wydłużył hol wejściowy otwierając go na portyk dziedzińca. Powtórzył też układ loggia – salon w odniesieniu do piano nobile. Takie zastosowanie wysokich, otwartych galerii było charakterystyczne dla miejscowego budownictwa okresu renesansu. Rozwiązanie to było powtarzane w szlacheckich domach XV wieku, w których dziedziniec wewnętrzny służył przede wszystkim do polepszenia warunków przewietrzania i doświetlenia budynku.