Ponadto galerie pełniły ważną funkcję komunikacyjną. Na galerie i dalej do pokoi prowadziła boczna klatka schodowa. Genueńscy budowniczowie potrafili połączyć własne pomysły z najbardziej oryginalnymi zdobyczami szkoły manierystycznej, a potem z architekturą obszernych wnętrz, charakterystycznych dla XVII wieku. Rodolfo zamieszkał na drugim piano nobile, zaś Gio. Francesco na pierwszym, ale gdy w 1683 roku ten pierwszy zmarł nie pozostawiwszy po sobie męskiego potomka, jego brat stał się jedynym właścicielem rezydencji. Przeniósł się na drugie piano nobile, odkupił portrety rodziców siostrzenicy Paoli, żony Carla Spinoli i rozpoczął dekorowanie swoich nowych apartamentów freskami. Do dekoracji wnętrz wynajął znanych genueńskich malarzy. W pierwszy etapie prac, datowanym na lata 1679–1694, uczestniczyli Domenico Piola i Gregorio De Ferrari, a później również syn Domenica, Paolo Gerolamo Piola; w pracy wspierali ich kwadraturzyści i sztukatorzy. Ściany salonu pokryli perspektywicznymi malowidłami artyści bolońscy, Enrico i Anton Haffnerowie. Znajdujący się na suficie fresk Gregoria De Ferrari, został zniszczony w wyniku bombardowań ostatniej wojny.