Następnie we wrześniu-październiku 1941 był dowódcą 43 Dywizji Piechoty, od października 1941 do kwietnia 1942 dowódcą 86 Dywizji Piechoty, w kwietniu-maju 1942 zastępcą dowódcy 23 Armii, a od maja do października 1942 zastępcą dowódcy 42 Armii. Walczył na Froncie Leningradzkim i w obronie Leningradu, 23 lipca 1942 został ranny. W listopadzie 1942 został dowódcą formowanej wówczas z pograniczników na tyłach Dalekowschodniej Dywizji Piechoty, od lutego do listopada 1943 dowodził 102 Dywizją Piechoty, od listopada 1943 do września 1944 29 Korpusem Piechoty, a od września do listopada 1944 4 Gwardyjskim Korpusem Piechoty.
W listopadzie-grudniu 1944 był zastępcą dowódcy 47 Armii, następnie dowódcą 129 korpusu piechoty, walczył na Froncie Centralnym (od lutego do października 1943), Białoruskim (od października 1943 do lutego 1944) i 1 Białoruskim, brał udział m.in. w bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, czernihowsko-pyrjatyńskiej, homelsko-rzeczyckiej, bobrujskiej, brzesko-lubelskiej, walkach na przyczółku warecko-magnuszewskim, operacji warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej.