Uczestniczył w wyzwoleniu Warszawy 17 stycznia 1945.
Po wojnie dowodził 125 korpusem piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od stycznia do sierpnia 1946 dowodził 4 Gwardyjskim Korpusem Piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od sierpnia 1946 do maja 1947 7 Gwardyjskim Korpusem Piechoty w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, a od kwietnia 1947 do czerwca 1948 19 Korpusem Piechoty w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym. Od kwietnia 1949 do grudnia 1950 był zastępcą dowódcy, a od grudnia 1950 do stycznia 1954 dowódcą 3 Armii Uderzeniowej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od stycznia 1954 do czerwca 1957 dowódcą 28 Armii w Grodnie, a od czerwca 1957 do czerwca 1960 dowódcą wojsk Woroneskiego Okręgu Wojskowego.
W 1956 otrzymał stopień generała pułkownika.
Od czerwca 1960 do sierpnia 1961 był starszym przedstawicielem Głównego Dowództwa Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego w Albańskiej Armii Ludowej, a od stycznia 1962 do sierpnia 1963 w Czechosłowackiej Armii Ludowej, od sierpnia 1963 do sierpnia 1973 był komendantem Wojskowego Instytutu Języków Obcych, następnie zakończył służbę wojskową.
W latach 1956–1960 był członkiem KC KPB.