Przez dłuższy czas pracował w laboratorium Oswalda Schmiedeberga w Strasburgu. W 1908 roku powrócił do Rosji i został wcielony do wojska, najpierw służył jako lekarz wojskowy w 76. Kubańskim Pułku Piechoty, potem w 168. Mirgorodzkim Pułku Piechoty. 26 maja 1911 roku obronił pracę doktorską, w tym samym roku habilitował się. Jako docent prywatny wykładał na Uniwersytecie Kijowskim choroby wewnętrzne, pracując w klinice Wagnera. W 1920 roku został profesorem terapii.
Żonaty z Julią Władimirowną Puchalską, córką pianisty Władimira Puchalskiego. Mieli troje dzieci, synów Władimira (1902) i Gieorgija oraz córkę Marię (1904). Starszy syn należał do organizacji monarchistycznej i został aresztowany podczas rewolucji październikowej, zwolniono go z aresztu po wstawiennictwie ojca. W 1929 roku został aresztowany ponownie i zesłany do Minusińska, skąd powrócił w 1932 roku. W 1937 roku został zesłany do Nieżyna. Po kolejnym aresztowaniu w 1938 roku został zesłany do Gułagu w Republice Komi, tam skazany na śmierć i rozstrzelany.
Alfons Ziwert zmarł w 1921 albo 1922 rokuК. К. Васильєв. ЗІ́ВЕРТ Альфонс-Фердинанд-Юлус Карлович W: Енциклопедія Сучасної України. Kiev, 2011 s. 583.