W rezultacie „Królestwo [Jerozolimskie] odzyskało wszystkie swoje dawne posiadłości na zachód od Jordanu, a na południu cały obszar po peryferie Gazy, z fatalnym wyjątkiem Nabulusu i Samarii”. W ten sposób, odstępując ziemie nad którymi i tak nie sprawował kontroli, As-Salih Ajjub rozbił sojusz As-Saliha Isma’ila i krzyżowców. Egipska ekspedycja z Gazy została pokonana w maju 1242 roku w pobliżu Jerozolimy przez An-Nasira i templariuszy, którzy nie uznawali traktatu z As-Salihem Ajjubem. Po tym jednak jak templariusze 30 października 1242 roku splądrowali Nablus An-Nasir dołączył do oddziałów z Gazy w odwetowych atakach na posiadłości krzyżowców. As-Salih Ajjub nie uznał jednak tych starć za powód do wszczynania wojny z Królestwem Jerozolimskim.
Intensywne walki toczyły się na północy pomiędzy przynajmniej formalnie sprzymierzonymi z As-Salihem Ajjubem Chorezmijczykami oraz syryjskimi Ajjubidami walczącymi pod dowództwem Al-Mansura Ibrahima (1240–1246) z Himsu.