Członków tej nowej gwardii sułtana zaczęto nazywać Bahrytami, prawdopodobnie od arabskiej nazwy pobliskiej rzeki Bahr an-Nil.

W nagrodę za swoje usługi An-Nasir Dawud otrzymał od As-Saliha Ajjuba stanowisko wojskowego namiestnika Palestyny, nowy władca Egiptu nie zrobił jednak nic by zdobyć Damaszek i przekazać go An-Nasirowi. Wkrótce obaj ponownie się poróżnili. Tymczasem As-Salih Isma’il, przerażony perspektywą ataku połączonych sił Ajjuba i An-Nasira zawarł sojusz z krzyżowcami. Wielu jego żołnierzy nie chciało jednak walczyć wspólnie z chrześcijanami przeciwko muzułmanom, a część przeszła nawet na stronę Ajjuba. W tej sytuacji szpitalnicy rozpoczęli samodzielne negocjacje z Ajjubem, a wynegocjowany przez nich traktat potwierdził następnie przybyły w październiku 1240 roku do Palestyny Ryszard z Kornwalii. Na jego mocy As-Salih Ajjub zgodził się na wymianę jeńców oraz uznawał zdobycie przez krzyżowców Askalonu oraz potwierdzał przejście na ich rzecz ziem oddanych im w zamian za sojusz przez As-Saliha Isma’ila, tj. twierdz Beaufort i Safed wraz z wyżyną pomiędzy nimi. Ponadto sułtan odstąpił także resztę Galilei, wraz z górą Tabor i Tyberiadą.