17 października połączone siły Chorezmijczyków i armii egipskiej zadały druzgocącą klęskę koalicji syryjskich Ajjubidów i krzyżowców w bitwie pod Harbijją. Niedługo po tym zwycięstwie do Ajjuba dotarły wieści o śmierci jego syna Al-Mughisa w damasceńskim więzieniu i w gniewie nakazał on marsz na Damaszek, do którego jego nadal współdziałające z Chorezmijczykami siły dotarły w kwietniu 1245 roku. As-Salih Isma’il poddał się dopiero w październiku, zrzekając się Damaszku, ale w ramach porozumienia zapewniając sobie, ku wściekłości Ajjuba, Baalbek i Bosrę.
Damaszek został zdobyty przez brata Fachr ad-Dina, Mu'in ad-Dina, a jego pierwszym czynem po zajęciu miasta było zamknięcie bram przed Chorezmijczykami, aby uchronić je przed splądrowaniem. Pozbawieni spodziewanego łupu Chorezmijczycy opuścili wojska As-Saliha Ajjuba i sprzymierzyli się z An-Nasirem (który w związku z tym odzyskał Jerozolimę, Nablus i Hebron) oraz As-Salihem Isma’ilem. Ten ostatni na ich czele natychmiast zaatakował Damaszek. Wbrew jego oczekiwaniom syryjscy Ajjubidzi nie przyłączyli się jednak do niego, a wręcz przeciwnie, Al-Mansur Ibrahim sprzymierzył się z Aleppo i w porozumieniu z As-Salihem Ajjubem wystąpił przeciwko znienawidzonym Chorezmijczykom.