Ci odstąpili od oblężenia Damaszku by zaatakować Al-Mansura zostali jednak przez niego całkowicie rozbici w maju 1246 roku w pobliżu Himsu. Był to koniec ich istnienia jako samodzielnej siły, ich resztki rozproszyły się by poszukiwać służby gdzie tylko się dało. As-Salih Isma’il uciekł do Aleppo, zaś siły egipskie zajęły teraz także Baalbek i resztę jego posiadłości. 11 września pod As-Salt został również pokonany An-Nasir Dawud, wkrótce potem oblężony w Al-Karaku. Udało mu się jednak zatrzymać tę twierdzę w swoim posiadaniu w zamian za resztę swoich posiadłości i wydanie służących mu Chorezmijczyków. As-Salih Ajjub domagał się wydania As-Saliha Isma’ila od An-Nasira Jusufa (1236–1260), sułtana Aleppo, ten jednak odmówił spełnienia tej prośby. As-Salih Ajjub znajdował się teraz u szczytu swojej potęgi. W marcu 1247 roku rozpoczął objazd swoich syryjskich posiadłości, rozdzielając różne dobra pomiędzy szkoły, instytucje religijne i miejscowych notabli. Jednocześnie w czerwcu jego wojska pod dowództwem Fachr ad-Dina zdobyły Tyberiadę, a w październiku Askalon.