23 sierpnia 1941 został lekko ranny. W listopadzie 1944 został lotnikiem-instruktorem w Zarządzie Lotnictwa Myśliwskiego Głównego Zarządu Przygotowania Bojowego Sił Wojskowo-Powietrznych ZSRR, jako major 2 Armii Powietrznej 1 Frontu Ukraińskiego uczestniczył w operacji berlińskiej i praskiej. Wykonał łącznie 498 lotów bojowych, w 106 walkach powietrznych strącił 24 samoloty osobiście, a w grupie 1. W 1950 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, a w 1957 Wojskową Akademię Sztabu Generalnego, później dowodził dywizją lotniczą, a 1963-1986 wykładał w Akademii Wojskowej im. Frunzego, gdzie był m.in. docentem (1974) i kierownikiem katedry; w 1985 został kandydatem nauk wojskowych. W lutym 1986 zakończył służbę. Jego synem jest kosmonauta Aleksandr Ławiejkin.
Awanse młodszy porucznik (20 maja 1940) starszy porucznik (6 grudnia 1941) kapitan (23 marca 1942) major (13 października 1943) podpułkownik (6 listopada 1947) pułkownik (23 sierpnia 1951) generał major lotnictwa (7 maja 1960)