Uciekł z obozu internowania razem ze swoim przyjacielem Nicolae Ceaușescu w lecie 1944 roku, jeszcze przed obaleniem Antonescu (patrz Rumunia w czasie II Wojny Światowej). Podczas walk o władzę w partii Preoteasa i Constantinescu należeli do nielicznych intelektualistów wspierających grupę skupioną wokół Lucrețiu Pătrășcanu przeciw pierwszemu sekretarzowi Ștefanowi Forișowi. Po obaleniu tego ostatniego, Preoteasa wspierał nowego lidera Gheorghe Gheorghiu-Deja, który darzył go sporą sympatią, gdyż pracował razem z jego ojcem w warsztatach kolejowych Griviţa w Bukareszcie.
W końcu 1944 powrócił do România Liberă, tym razem jako redaktor naczelny, i pełnił tę funkcję do 1946, w międzyczasie został rzecznikiem ministerstwa propagandy. Jego działalność w tym okresie skupiała się na atakowaniu opozycji wobec wspieranego przez partię komunistyczną rządu Petru Grozy, a szczególnie Narodowej Partii Chłopskiej.