9 maja 1937 roku został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku, w którym pełnił funkcję podkwatermistrza i adiutanta III baonu detaszowanego w Łunińcu.
Po mobilizacji w marcu 1939 był dowódcą 4 kompanii ckm, a później 12 kompanii strzeleckiej, którą nadal dowodził podczas kampanii wrześniowej, a po rozbiciu 9 września 1939 roku pod Przyłękiem IV baonu 84 pp pozostawał bez przydziału przy dowódcy pułku. Podczas obrony Modlina był oficerem żywnościowym, a od 22 września 1939 roku oficerem materiałowym pułku. Wyznaczony w 83 pułku piechoty na stanowisko dowódcy baonu, ale z powodu kapitulacji nie objął funkcji. Przedostał się na wschód po kapitulacji Modlina, a w 1940 roku aresztowało go NKWD i wywieziony został na Syberię.
Uwolniony po pakcie Sikorski–Majski, wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR i został przydzielony do ośrodka zapasowego 6 Dywizji Piechoty, w którym był szefem wyszkolenia oficerskiego, zastępcą przewodniczącego oficerskiej komisji weryfikacyjnej i komendantem oficerskiego kursu przeszkoleniowego. Przydzielony w styczniu 1942 roku do formującej się 9 Dywizji Piechoty na stanowisko szefa oddziału III sztabu, a następnie dowodził transportami ewakuacyjnymi dywizji z Uzbekistanu do Iranu. Po ewakuacji przydzielony do Bazy Ewakuacyjnej w Pahlevi, w której był polskim dowódcą portu i komendantem miasta.