W maju 1942 roku wraz z 9 DP został wcielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich, w której dowodził szkołą podoficerską 4 batalionu Strzelców Karpackich, a później kompanią dowodzenia 5 batalionu Strzelców Karpackich. W okresie późniejszym dowodził kompanią podchorążych, a 25 lutego 1944 roku przeniesiono go do dyspozycji Oddziału Personalnego Sztabu Naczelnego Wodza. 1 marca 1944 roku awansował do stopnia majora piech. Powrócił do 2 Korpusu Polskiego 3 listopada 1944 roku i został przydzielony na stanowisko zastępcy dowódcy w 23 baonie piechoty. W końcowym okresie wojny był zastępcą dowódcy, a później dowódcą 6 batalionu Strzelców Karpackich. 11 kwietnia 1945 roku został ranny nad rzeką Santrano. W listopadzie 1946 roku po przewiezieniu baonu do Wielkiej Brytanii był w obozie Maghul k. Liverpoolu szefem wyszkolenia. W latach 1947–1949 w ramach Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia dowodził obozem oficerskim Caveley. W kwietniu 1949 roku został zdemobilizowany.
Wyjechał do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Nowym Jorku. Awansowany na podpułkownika w korpusie oficerów piechoty. Zmarł w szpitalu weteranów East Orange (New York) 10 czerwca 1991 roku. Pochowany na cmentarzu kombatanckim w Doylestown – „Amerykańskiej Częstochowie”.