Z dniem 4 stycznia 1932 roku został powołany z Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1931–1933. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. Mianowany majorem z 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Wiosną 1939 roku pełnił służbę w Wojskowym Biurze Historycznym w Warszawie na stanowisku kierownika referatu.
Ukończył również Wyższą Szkołę Dziennikarstwa w Warszawie i historię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W 1948 roku powrócił do kraju.
Zmarł 4 grudnia 1970 roku w Grójcu.
Autor artykułów w „Przeglądzie Historyczno-Wojskowym” i książki Czyngis-chan, wydanej w 1939 r. przez Główną Księgarnię Wojskową, tuż przed wybuchem II wojny światowej, a wznowionej w 2015 r. przez Wydawnictwo Poznańskie pod tytułem Wojny Czyngis-chana.