Bunt earlów – wystąpienie w 1075 trzech earlów przeciwko panowaniu Wilhelma Zdobywcy w Anglii. Był to ostatni poważny bunt przeciwko normańskiemu władcy.
Przebieg U podłoża buntu leżała niechęć anglosaskiej ludności Anglii do Normanów, sprawujących rządy od czasu pokonania pod Hastings w 1066 króla Harolda II i kapitulacji jego następcy, Edgara II. Bezpośrednim powodem do buntu stał się jednak brak królewskiej zgody dla projektu małżeństwa pomiędzy Ralphem de Gael, earlem Anglii Wschodniej a Emmą, siostrą Rogera de Breteuil, 2. earla Herefordu. Roger, wykorzystując przedłużający się od 1073 pobyt króla w Normandii zaaranżował małżeństwo pomiędzy swoją siostrą i earlem Ralphem. Wkrótce później, obaj możnowładcy w sojuszu z tradycyjnie nieprzychylnym królowi Wilhelmowi Waltheofem, earlem Nortumbrii, wystąpili zbrojnie przeciwko panowaniu Wilhelma.