Bunt nie cieszył się jednak zbyt dużym entuzjazmem wśród społeczeństwa angielskiego. Nie był także należycie przygotowany. Widząc nieudolność towarzyszy Waltheof bardzo szybko utracił zapał i próbując ratować się przed spodziewanym gniewem króla, poinformował o spisku Lanfranka, arcybiskupa Canterbury. Następnie zaś udał się do Normandii i towarzyszył królowi w jego powrocie. Tymczasem Ralph de Gael wymaszerował ze swoimi siłami, ale bardzo szybko wpadł na znacznie silniejsze oddziały zebrane przez Odona, biskupa Bayeux i Geoffreya de Montbray, biskupa Coutances. W tej sytuacji pospiesznie wycofał się on do swojej siedziby w Norwich. Ralph polecił żonie kierować obroną, a sam – w celu uzyskania wsparcia – popłynął do Danii, na dwór Haralda III. Na zachodzie sytuacja wyglądała bardzo podobnie. Marsz wojsk earla Rogera na miejsce spotkania z Ralphem i Waltheofem został powstrzymany nad rzeką Severn przez fyrd z Worcestershire, dowodzony przez Wulstana, biskupa Worcesteru oraz Waltera de Lacy, barona Ludlow. Roger de Breteuil, w obawie przed porażką w otwartym polu, zawrócił i zorganizował obronę w Hereforddzie.