Będąc członkiem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego i Warszawskiego Towarzystwa Oftalmicznego, w 1885 wyszedł z inicjatywą powołania do życia Towarzystwa Lekarskiego miasta Łodzi Guberni Piotrkowskiej, na co z entuzjazmem zareagowali łódzcy lekarze. Rozpoczął współpracę z wybitnymi lekarzami Karolem Jonsherem, Juliuszem Lohrerem, Gustawem Cohnem, Janem Wisłockim.
W warszawskiej Szkole Głównej na Wydziale Medycznym w 1889 obronił pracę doktorską z zakresu okulistyki i chociaż miał możliwość podjęcia dalszych studiów na paryskiej Sorbonie, zdecydował się pozostać w kraju. Cztery lata później, w 1893 porzucił służbę wojskową i przeniósł wraz z żoną, pochodzącą z Wolbromia, Marią Walerią z Nowakowskich z Warszawy najpierw do opanowanego epidemią cholery Wolbromia, a później do peryferyjnej mimo swoich rozmiarów i aspiracji Łodzi. Tutaj otworzył prywatny gabinet okulistyczny przy ulicy Piotrkowskiej 82. Dużo czasu poświęcał pracy wśród ubogich robotniczych rodzin. Wraz z żoną przystąpił do ewangelickiego Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności, współorganizował wzorem warszawskiego Łódzkie Towarzystwo Higieniczne i przeszczepiał na ten grunt poznane i sprawdzone w stolicy metody.