Dobrze rozwinięte pazury na przednich łapach. Samica ma trzy pary sutków. Mangustka kongijska jest sympatryczna z podgatunkiem nigricolor mangustki angolskiej (C. ansorgei) w Kongo, ale jest większa. Długość condylobasal 74–81,1 mm; rostrum 25,7–31,9 mm; szerokość kości jarzmowej 35,4–43,4 mm. Wzór zębowy: I C P M = 36.
Ekologia Mangustka kongijska zamieszkuje nizinne oraz górskie lasy deszczowe, wilgotne dna dolin, a sezonowo zalane, leśne bagna. W przeciwieństwie do mangustki angolskiej nie boi się przebywać w pobliżu ludzkich siedlisk. Oddzielona populacja z Mount Elgon występuje na wysokości 1500–2900 m n.p.m.
Gatunek towarzyski, obserwowany w grupach liczących od 10 do 20 osobników. Wydają chrząkające i świergoczące odgłosy. Podczas jakiekolwiek zagrożenia wydają głośne dźwięki, po czym uciekają w ciszy. Stają na przednich łapach w celu zaznaczenia pni i gałęzi, około 25 cm nad ziemią z wydzieliny gruczołu analnego. Ssaki w niewoli mają skłonności do oddawania kału i moczu w jednym miejscu, przy czym żywo reagują na kał i mocz innego osobnika, natychmiast przykrywając go własnym. Maksymalnie dziesięć mangustek śpi razem w otworach w pniach martwych drzew. Prawdopodobnie prowadzą dzienny tryb życia, choć z Kivu w Demokratycznej Republice Konga pochodzą sprawozdania o jakiejś formie aktywności nocnej.