W XVIII w. instrument osiągnął szczyt swej popularności, do czego przyczynł się w znacznym stopniu książę Mikołaj Esterházy (1714–1790) – najbardziej znany barytonista, który bardzo lubił grać na tym instrumencie. Książę w umowie o pracę z Josephem Haydnem, zatrudnionym u niego od roku 1761, wymagał regularnego pisania kompozycji "na gambę". Książę intensywnie grał na barytonie w latach 1765–1775, potem jednak jego zainteresowania zwróciły się w kierunku teatru marionetek. Jednak to dzięki jego pasji baryton nie został zapomniany. Na długo przed początkiem jego panowania (1762–1790), w roku 1750 w Wiedniu został wykonany przez Johanna Joachima Stadlmanna szczególnie cenny instrument, ozdobiony skomplikowanymi rzeźbami oraz podstrunnicą wykonaną z kości słoniowej i hebanu, który trafił do rąk księcia. Miał on siedem strun nad podstrunnicą i dziesięć strun rezonansowych. Taki luksusowy, mistrzowski instrument był nie tylko narzędziem pracy artystycznej, ale też przedmiotem reprezentacyjnym i inwestycją kapitałową.