Jeśli ta informacja jest ścisła, baryton musiał być znany w Anglii przed rokiem 1625, kiedy skończyło się panowanie króla Jakuba".
Najstarszy baryton, który przetrwał do dziś, pochodzi z roku 1647. Został wykonany przez Magnusa Feldlena w Wiedniu i znajduje się obecnie w kolekcji instrumentów muzycznych Royal College of Music w Londynie.
W 1744 roku w Londynie został ogłoszony występ w Marylebone Gardens, gdzie Mr Ferrand grał na "paritonie, instrumencie, który nigdy wcześniej nie brzmiał publicznie".
Instrument nigdy nie było szczególnie popularny, ale "uzyskał pewne poważanie w kręgach dworskich, zwłaszcza w południowych Niemczech i Austrii". Baryton ery Haydna (który pozostawił 175 kompozycji na baryton) w istotny sposób różnił się od wersji wcześniejszych: struny rezonansowe zostały nastrojone o oktawę wyżej niż poprzednio. To pomogło barytonowi wyróżniać się w triach barytonowych Haydna na tle pozostałych instrumentów (altówka, wiolonczela). Ponieważ twórczość Haydna zdominowała dzisiejszą praktykę wykonawczą, strojenie tego typu stało się standardem.
Zastosowanie instrumentu Baryton był powszechnie używany w Europie od końca XVII w. W okresie baroku był w niewielkim stopniu wykorzystywany w operach Attilio Ariostiego (1666–1729).