Współczesny renesans barytonu Instrument ten przeżywa swój renesans od lat 30. XX w. dzięki ruchowi historycznego wykonawstwa muzyki dawnej. Pionierami odrodzenia barytonu byli Christian Döbereiner, Karl Maria Schwamberger, János Liebner, August Wenzinger i Johannes Koch. Zaczęto budować nowe barytony. Początkowo instrumenty te, w tym czasie zostały nazywane cellitonem, konstruowano bardziej na wzór masywniejszych od viol wiolonczel, lecz – podobnie jak w przypadku równoległej historii odrodzenia klawesynu – w końcu zaczęto konstruować instrumenty lżejsze, bardziej podobne do swych historycznych poprzedników.

Prawdopodobnie pierwszą osobą, która zainicjowała odrodzenie barytonu, był Christian Döbereiner z Monachium. W roku 1934 zamówił u znanego monachijskiego lutnika, Ferdinanda Wilhelma Jaura, kopię instrumentu Simona Schödlera (1782). Podczas pierwszego występu na tym barytonie, który odbył się w Monachium w 1936 roku, wykonano trio Haydna. Instrument ten stanowi własność Muzeum Historycznych Instrumentów Smyczkowych Fundacji Orfeon i jest często wykorzystywany do wykonań.