Kompozycje na baryton Haydna, jego uczniów i współpracowników stanowiły zasadniczo ostatni łabędzi śpiew barytonu. Od początku XIX wieku baryton wyszedł z mody, przestał przyciągać uwagę kompozytorów i został wkrótce zupełnie zapomniany – zarówno z powodu zmiany upodobań muzycznych i estetyki dźwiękowej, jak i z powodu znacznych trudności technicznych gry. W pierwszej połowie XIX w. działali już nieliczni wykonawcy.

W Berlinie działał wiolonczelista króla pruskiego, Sebastian Ludwig Friedel (1768–1830), rodem z Mannheimu, uznawany też za nadzwyczajnego barytonistę.

Vincenc Houška (Vincent Hauschka; 1766–1840), wiolonczelista, kompozytor i dyrygent pochodzący z Czech, który od roku 1792 działał w Wiedniu, był jednym z najbardziej podziwianych wirtuozów pierwszej połowy XIX w. Jego ulubionym instrumentem był baryton. Grając na nim odnosił znaczące sukcesy, też na dworze cesarskim. Komponował m.in. na baryton i na koncertach wykonywał własne utwory. Napisał m.in. pięć kwintetów na baryton i kwartet smyczkowy oraz pięć duetów na baryton i wiolonczelę, które uznaje się za zaginione. Na początku lat 60. XX w. odkryto w Wiedniu włoskie Canzonetti na różne głosy z towarzyszeniem barytonu, podpisane jego nazwiskiem