Giovanni Fausti SJ (ur. 19 października 1899 w Brozzo k. Brescii, zm. 4 marca 1946 w Szkodrze) – włoski jezuita pracujący w Albanii, więzień sumienia, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Był najstarszym spośród dwunastu synów rolnika Paolo Antonio i Marii Fausti (z d. Sigolini)Bertussi, Gesuita e martire: padre Fausti sarà beato. Kształcił się w seminarium duchownym w Brescii. W 1917 został powołany do wojska, uczył się w Akademii Wojskowej w Modenie. Służbę wojskową zakończył w 1920 w randze porucznika artylerii. W tym samym roku podjął studia teologiczne w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. 9 lipca 1922 został w Rzymie wyświęcony na księdza. 30 października 1924 wstąpił w Gorycji do zakonu jezuitów. W 1929 został skierowany do Albanii, gdzie prowadził zajęcia z filozofii w seminarium w Szkodrze. W Albanii zaangażował się w kwestie dialogu między chrześcijaństwem a islamem. Tematyce tej poświęcił kilka artykułów publikowanych w czasopiśmie La Civiltà CattolicaFrancesco de Palma, Giovanni Fausti, precursore del dialogo cristiano-musulmano. W 1932 wyjechał z Albanii do Mantui, gdzie rozpoznano u niego początki gruźlicy. W latach 1933–1936 przeszedł długą kurację – początkowo w austriackim Tyrolu, a następnie w Davos.