W ciągu miesiąca prób wykonano 22 loty. Konstrukcja zebrała pochlebne recenzje spełniając przewidywania konstruktorów. Maszyna charakteryzowała się bardzo dobrą statecznością poprzeczną i sterownością. W locie na wysokości 400 metrów myśliwiec osiągnął prędkość 416 km/h. 1 czerwca 1937 roku pilotujący maszynę P.M. Stefanowski po locie zaproponował przeprowadzenie dalszych prób na podmoskiewskim lotnisku Szczełkowo. 23 czerwca za sterami maszyny zasiadł pilot oblatywacz E.J. Preman, który miał przeprowadzić samolot do Szczełkowa. Wystartował do lotu zapoznawczego, podczas zataczania drugiego kręgu nad lotniskiem w samolocie nagle zgasł silnik, wysokość była zbyt mała aby można było wykonać jakikolwiek manewr i maszyna spadła na ziemię grzebiąc w swoich szczątkach pilota.
Pomimo utraty prototypu dalsze prace nad samolotem uzależniono od oceny całego projektu przez specjalistów lotniczych, w tym samego Nikołaja Polikarpowa. Ocena nie była przychylna, według Polikarpowa maszyna nie spełniła oczekiwanych założeń, a co więcej, nie miała szans na jakąkolwiek poprawę. Zdanie Polikarpowa można jednak tłumaczyć osobistą niechęcią do projektu. Borowkow i Florow nie pracowali w biurze projektowym, a w fabryce zajmującej się produkcją maszyn zaprojektowanych w biurze Polikarpowa.