W okresie międzywojennym w wielu powiatach wszystkie gminy powoływały oglądaczy zwłok, a w niektórych jednostkach terenowych stanowisko to istniało równolegle z urzędowymi oglądaczami bydła w ramach lokalnych służb sanitarnych.
Po II wojnie światowej, wraz z rozwojem sieci placówek ochrony zdrowia, kompetencje oglądaczy zwłok stopniowo przejmowali lekarze, felczerzy, pielęgniarki i położne, co znalazło odzwierciedlenie w powojennych przepisach dotyczących kart zgonu. Funkcja oglądacza zwłok została formalnie zniesiona w 1959 roku, kiedy wprowadzono nowy typ kart zgonu przewidujący ich wystawianie wyłącznie przez personel medyczny.
Podstawa prawna w II Rzeczypospolitej
Ustawa o chowaniu zmarłych i stwierdzaniu przyczyny zgonu z 1932 roku nałożyła na gminy obowiązek zorganizowania systemu stwierdzania zgonu w każdym przypadku śmierci, wiążąc go z systemem rejestracji ludności oraz nadzorem sanitarnym. Przewidywała ona, że w miejscowościach, w których mieszka lekarz oraz w promieniu 4 kilometrów od takich miejscowości, zgon i jego przyczyna muszą być stwierdzane przez lekarza, natomiast w pozostałych przypadkach czynności te wykonuje oglądacz zwłok.