Rozporządzenie Ministra Opieki Społecznej z 30 listopada 1933 roku doprecyzowywało kwalifikacje i obowiązki oglądacza zwłok. Zgodnie z nim oglądacz musiał przejść specjalne przeszkolenie w zakresie stwierdzania zgonu i jego przyczyny, uzyskać świadectwo wydane przez powiatową władzę administracji ogólnej upoważniające do wykonywania tych czynności oraz złożyć ślubowanie na ręce tej władzy. Rozporządzenie przewidywało także wzór karty zgonu z częścią przeznaczoną do wypełnienia przez oglądacza zwłok.
Osobę do funkcji oglądacza zwłok zobowiązana była powołać i utrzymywać gmina, która pokrywała koszty szkolenia, wynagrodzenia oraz organizacji pracy oglądaczy.
Zakres obowiązków
Instrukcje dla oglądaczy zwłok określały, że ich podstawowym zadaniem jest upewnienie się, iż śmierć rzeczywiście nastąpiła, a następnie ustalenie, czy była to śmierć naturalna, czy gwałtowna (np. wskutek zabójstwa, samobójstwa lub nieszczęśliwego wypadku) oraz czy nie występują objawy choroby zakaźnej.