27).
Klasyczne przykłady, które podaje Campbell oraz inni uczeni to historie Ozyrysa, Prometeusza, Buddy, Mojżesza, Mahometa czy Jezusa. Oprócz nich Campbell powołuje się na wiele innych mitów z różnych kultur, które opierają się na tej samej strukturze. Zakładane podobieństwa między legendami i mitami o bohaterach są jednym z podstawowych argumentów przemawiających za Teorią mitu Jezusa.
Campbell opisując podróż bohatera używa pojęć freudowskich popularnych w latach 40. i 50., jednak struktura monomitu nie jest do nich przywiązana. Podobnie sytuacja ma się z zestawieniem jungowskich archetypów, świadomości i nieświadomości oraz struktury obrzędów przejścia Arnolda van Gennepa, aby zapewnić pełen ogląd tematuOd końca lat 60., wraz z wprowadzeniem post-strukturalizmu, teorie takie jak monomit (w dużym stopniu opierające się na strukturalizmie) straciły poszanowanie w świecie akademickim. Niemniej jednak, teoria Campbella i zauważone przez niego schematy nadal są szanowane i wykorzystywane w wielu kręgach naukowych. Bohater o tysiącu twarzy pozostaje aktualnym tekstem, z którym zapoznawani są studenci uniwersytetów na całym świecie.