Udzieliła też seminarium niezbędnej pomocy finansowej.
Wiek XVIII 1718 – Próby podniesienia z upadku seminarium gnieźnieńskiego podjął arcybiskup Stanisław Szembek, który w 1718 dokonał jego reorganizacji. Pragnął on, by kapituła przez rok naprawiła cały gmach od fundamentów i by po roku mogło tam zamieszkać 12 kleryków i prefekt. Fundusze na cel odbudowy zbierał z dochodów wsi Więcbork i Kobylniki. Nie wiadomo jednak czy w ogóle zaczęto odbudowę przed czerwcem 1718.
8 VI 1718 – Kanonik Feliks Kretkowski przedstawił kapitule katedralnej decyzję arcybiskupa, na mocy której seminarium gnieźnieńskie miało zostać zreorganizowane. W swoim dekrecie arcybiskup zarządzanie i troskę o seminarium powierzył Zgromadzeniu Misjonarzy św. Wincentego Paulo.
1782-1783 – Z pomocą seminarium duchownemu przyszedł arcybiskup Antoni Kazimierz Ostrowski. Sfinansował on z własnych funduszów nowy, jednopiętrowy gmach. Stał on w obecnym miejscu i swoim kształtem przypominał dzisiejsze seminarium, choć od XVIII wieku ulegało ono dalszym przeobrażeniom. Budynek posiadał refektarz, salę wykładową i dwie salki. Z tego też czasu pochodzi dzisiejsza kaplica Zwiastowania NMP.