W konspiracji kontynuował studia medyczne, które ukończył uzyskaniem dyplomu 27 lutego 1942. W sierpniu 1942 podjął pracę w prowadzonym przez siostry szarytki, szpitalu św. Wincentego á Paulo w Lublinie. Tu nawiązał kontakt z Armią Krajową i wstąpił do ruchu oporu na Lubelszczyźnie. W roku 1944, po wyzwoleniu Lublina przez Armię Czerwoną, został zmobilizowany i wcielony do 2 Armii Wojska Polskiego. Skierowany do pracy w Szpitalu Ewakuacyjnym nr 64, służył w wojsku do demobilizacji (11 stycznia 1946 w Bydgoszczy).
Po wojnie pracował w Szpitalu Sióstr Elżbietanek w Poznaniu jako asystent prof. Józefa Granatowicza na oddziale chirurgicznym. W 1951 został przeniesiony karnie przez komunistów do Nowego Tomyśla, gdzie objął stanowisko dyrektora szpitala powiatowego. Charakteryzował się tu społeczną postawą, świadcząc ponadobowiązkową pomoc, bezpłatnie lecząc biednych i ofiarnie walcząc o życie w przypadkach beznadziejnych (niektórzy pacjenci nazywali go „cudotwórcą”Anna Kot, Czy sąsiad może być świętym?, [w:] Głos Wielkopolski, 9.9.2016, s.19.). Przed każdą operacją odmawiał modlitwę. Nie zgadzał się na aborcję. 13 stycznia 1955 został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 13 stycznia 1955 r.