Jedną z nich był projekt jednosilnikowego samolotu myśliwskiego inżyniera Manlio Stiavelli z należących do koncernu FIAT zakładów Costruzioni Meccaniche Aeronautiche. Stiavelli zaprojektował samolot w układzie wolnonośnego, metalowego dolnopłata z chowanym, trójpodporowym podwoziem z kółkiem ogonowym. Samolot miał mieć klasyczne usterzenie i skrzydła o trapezowym profilu. Pod kadłubem miała znajdować się chłodnica cieczy umieszczona w długiej obudowie. W 1940 roku projekt silnika uległ zmianie, tym razem miała być to konstrukcja w układzie odwróconego V, a zamiast przeciwbieżnych śmigieł, jak pierwotnie zakładano, jednostka miała napędzać pojedyncze, metalowe, trójłopatowe śmigło przestawialne o średnicy 3 m. Na hamownię jednostka trafiła w czerwcu 1941 roku. Było jednak oczywiste, iż prace nad silnikiem nie zostaną ukończone szybko i nie będzie można z niego korzystać w akceptowanym dla sił powietrznych czasie. W tej sytuacji przerwano również prace nad CS.38.