niektórzy badacze przypuszczają, iż mogli to być: Andrea Ceresola, zwany Vannone, teatyn Andrea Riccio lub Daniele Casella. W 1586 roku rozpoczęto prace budowlane, a w 1610 roku przy głównym ołtarzu odprawiono pierwszą mszę. Kościół ukończono w stanie surowym trzy lata później, a kopułę – w 1619. Plan San Siro, sporządzony w 1622 roku przez Rubensa, odpowiada w dużej mierze planowi obecnego kościoła, z pięcioma kaplicami w każdej z naw bocznych. Zbudowany wówczas kościół stanowił nowość w architekturze Genui; parzyste kolumny nadawały jego wnętrzu rytm przestrzenny i poczucie wielkości, zgodnie z nowymi normami posoborowymi, które zalecały budowanie obszernych świątyń, w których mogłaby zgromadzić się duża liczba wiernych. Kopuła, usytuowana na przecięciu naw z transeptem, umożliwiała razem z dużymi oknami, umieszczonymi w nawach i w apsydzie, oświetlenie wnętrza oraz zdobiących je dekoracji malarskich oraz rzeźbiarskich, będących dziełem najwybitniejszych genueńskich artystów tamtych czasów. Z dawnego kościoła zachowała się jedynie wysoka na około 50 metrów romańska kampanila;