w 1632 roku została ona uszkodzona przez uderzenie pioruna, a pod koniec 1904 roku rozebrana w obawie przed zawaleniem. Oprócz kościoła zakonnicy wybudowali również klasztor z krużgankiem i założyli ogród, którego obszar został ograniczony przez wytyczenie w XVIII wieku ulicy Novissima (obecnie Cairoli).
XVIII/XIX wiek W wyniku kasaty klasztorów w okresie napoleońskim dziejów Genui teatyni zmuszeni zostali do opuszczenia swojego kościoła, który od tej chwili stał się kościołem parafialnym. W 1805 roku został w nim ochrzczony Giuseppe Mazzini. W 1821 roku Carlo Barabino zbudował nową fasadę, zachowaną do dziś; pierwotna, widoczna na wspomnianym planie Rubensa, przypuszczalnie nigdy nie została wzniesiona.
Wnętrze thumb|240px|Prezbiterium z ołtarzem głównym Pierre’a Pugeta thumb|240px|Sklepienie i kopuła thumb|240px|Kaplice prawej nawy thumb|240px|Orazio Gentileschi, Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny Wnętrze świątyni jest trzynawowe, podzielone podwójnymi kolumnami. Zawiera cenne dzieła sztuki. Freski, zrealizowane głównie przez Giovanniego Battistę Carlone, należą do najbardziej znaczących tego typu dzieł II połowy XVII wieku w Genui. Wykonane w latach 1646–1676 miały, poprzez uwypuklenie postaci św. Syrusa, podkreślić prestiż nowo zbudowanego kościoła, a poprzez ukazanie scen z życia św.