W tym momencie oprawca traumatyzuje również samego siebie i ten fakt, swojej roli oprawcy, eliminuje poprzez rozszczepienie swojej osobowości uciekając w zaprzeczające jego roli oprawcy strategie przetrwania (np. To nie byłem ja. Ja jestem niesłusznie oskarżany. Ofiara jest sama sobie winna. itp.). Trauma bycia oprawcą wobec samego siebie pociąga najczęściej kolejnego oprawcę za sobą. W ten sposób zamyka się koło: ofiary pierwszej generacji stają się oprawcami drugiej generacji, itd.
Model osobowości Aby przeżyć skutki traumatyzującej nas sytuacji względnie całokształt własnej biografii traumy, według Rupperta konieczne jest blokowanie zdrowych struktur psychicznych poprzez rozszczepienie, tzn. odcięcie się od rzeczywistości poprzez: odrętwienie impulsów odruchów ciała, zaniknięcie odczuwania, zamrożenie uczuć bądź pustkę w głowie i dezorientację. Poprzez proces rozszczepienia powstają według Rupperta trzy różne części osobowość: część przetrwania, część ztraumatyzowana i zdrowa część osobowość.
thumb|