Archeologia postprocesualna, nazywana czasami przez jej zwolenników archeologią interpretacyjną, jest orientacją badawczą w archeologii teoretycznej, która kieruje uwagę badaczy na subiektywność interpretacyjną w tej dziedzinie nauki. Pomimo dużej liczby podobieństw, postprocesualizm zawiera się wewnątrz „bardzo różnego zbioru myśli luźno powiązanych ze sobą spoiwem tradycji”. Zwolennicy tej orientacji uznają pluralizm teoretyczny, włączając w swoje rozważania strukturalizm, neomarksizm, a także stosowanie różnych technik archeologicznych, takich jak fenomenologia.
Ruch postprocesualny utworzył się w Wielkiej Brytanii na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Jego pionierami byli badacze tacy jak Ian Hodder, Daniel Miller, Christopher Tilley, czy Peter Ucko, będący pod wpływem francuskiej marksistowskiej antropologii, postmodernizmu, a także innych podobnych trendów w ówczesnej antropologii kulturowej. Orientacja ta równolegle wkrótce zaczęła rozwijać się również w USA. Początkowo, postprocesualizm był reakcją oraz krytyką archeologii procesualnej, paradygmatu powstałego w latach 60. Głoszony przez zwolenników "Nowej Archeologii", takich jak Lewis Binford, stał się on z kolei dominującą orientacją w Anglosaskiej archeologii lat 70. XX wieku.