Praca w spółdzielni realizowana była głównie na zasadzie chałupnictwa; ewentualne bardziej skomplikowane zlecenia realizowano, wykorzystując sprzęt z pracowni złotniczej Władysława Rogalskiego, ojca Janiny Rogalskiej. Otrzymane w 1949 r. zamówienie od krakowskiego oddziału Cepelii pozwoliło na zatrudnienie nowych osób. Wraz z rozwojem Imago Artis dołączali do niej kolejni rzemieślnicy, którzy dzięki takiej formie zrzeszenia się mogli uniknąć likwidacji lub nacjonalizacji swoich zakładów; analogicznie postąpiła Janina Rogalska, włączając po śmierci ojca jego pracownię w skład spółdzielni. Dzięki napływowi pracowników na początku lat 50. XX w. działalność spółdzielni prowadzono w czterech działach – metaloplastyki, odlewów polichromowanych, drzeworytów, lalek w strojach regionalnych i historycznych. Jak ustalił zarząd jeszcze w 1950 r., wszystkie wyroby miały mieć charakter polski. Niemniej to popularność biżuterii srebrnej oraz uzyskiwane dzięki niej wyniki ekonomiczne zadecydowały o złotniczym kierunku dalszego rozwoju spółdzielni. W 1954 r. Stanisław Chojnacki objął kierownictwo artystyczne nad całością produkcji spółdzielni, na długie lata decydując o kształcie biżuterii wytwarzanej przez Imago Artis.