Choć był on głównym projektantem biżuterii w Imago Artis, realizowano też wzory zaprojektowane przez innych jej członków oraz wzory skupowane od twórców niezależnych.
Wyroby Imago Artis cieszyły się uznaniem klientów. Początkowo ich wyłączną dystrybucją zajmowała się Cepelia, która skupowała całą produkcję spółdzielni na zasadzie komisu. W latach 60. XX w., po wygaśnięciu wyłączności Cepelii na wyroby spółdzielni, nawiązano współpracę z Centralą Jubilerską, co pozwoliło na sprzedaż wyrobów poprzez sieć placówek handlowych tego przedsiębiorstwa. Imago Artis stworzyła też własną sieć sklepów, na którą w drugiej połowie lat 70. składały się salony w Krakowie, Dąbrowie Górniczej, Jastrzębiu-Zdroju, Zakopanem, Myślenicach i Nowym Targu. Każdy z nich posiadał indywidualny wystrój wnętrza, zaprojektowany przez Stanisława Mrówkę, który po śmierci Stanisława Chojnackiego w 1975 r. został wraz z Andrzejem Folfasem i Markiem Ganewem jednym z trzech etatowych projektantów biżuterii w Imago Artis. Wyroby spółdzielni prezentowane były też na wystawach krajowych (szczególnie na Międzynarodowych Targach Poznańskich) i międzynarodowych: w Bratysławie w 1974 r., w Pradze, Budapeszcie i Brukseli w 1975 r., we Frankfurcie nad Menem, Japonii i Holandii w 1976 r., Lipsku, Wilnie i ponownie w Bratysławie w 1978 r., w Kijowie w 1979 r.