Objawy Na porażonych korzeniach pojawia się delikatny, biały nalot grzybni. Z czasem grzybnia staje się obfita i rozwijają się w niej sklerocja. Kora korzeni porażonych przez patogena jest odbarwiona i miękka. Korzenie zaczynają gnić, rozwój rośliny ulega zahamowaniu, liście żółkną i zamierają, poczynając od wierzchołków pędów, w końcu cała roślina obumiera. Podkładki zamierają już w pierwszym roku po infekcji, drzewa po 2–3 latach. Zdarza się, że przy gwałtownym rozwoju choroby drzewo obumiera już w pierwszym roku po infekcji. Jabłonie obumierają zwykle jesienią.
Na roślinach zielnych patogen powoduje ogólną zgniliznę części podziemnych, zwłaszcza mięsistych cebulek i kłączy. Części nadziemne więdną i zamierają.
Grzybnia patogenu rozwija się także na włośnikach i w glebie w obrębie systemu korzeniowego rośliny. Tworzy tutaj na kształt pajęczyny białe lub szarawe sznury grzybniowe, zagęszczające się przy korzeniu i promieniście rozchodzące na boki.
Epidemiologia Grzyb zimuje w glebie i przez wiele lat zachowuje zdolność do infekcji. W zainfekowanych korzeniach rozwija się bezpłciowa forma (anamorfa). Jej grzybnia tworzy sklerocja z koremiami, w których powstają zarodniki konidialne. Forma rozmnażająca się płciowo (teleomorfa) rozwija się na obumarłych korzeniach.