Drugi wykazuje nieprawidłowości już na etapie przejścia gastruli w neurulę. Charakteryzuje się wystającą strukturą yolk plug oraz opóźnionym rozwojem głowy, dokładniej takich struktur jak: oczy, skrzela, otwór gębowy i narząd równowagi. W regionie grzbietowym pojawia się obrzmienie zaobserwowane po raz pierwszy przez D'Amen i innych. Okolica ogona jest obrzęknięta. Struna grzbietowa może ulec przerwaniu. D'Amen i współpracownicy nazwali go fenotypem B, zespół Sessionsa zaś FT (fat tailed – gruboogoniaste).
Grupy te różni też jakość odpowiedzi zgięciowej. Przebiega ona normalnie u ST traszki grzebieniastej i T. carnifex, natomiast u ST traszki marmurkowej nie występuje, podobnie jak u form FT tych gatunków.
Cechą łączącą oba fenotypy jest nieprawidłowy rozwój zaokrąglającego się ogona. U obu grup zaburzeniu ulega rozwój serca: choć morfologicznie wygląda prawidłowo, niekiedy nie bije ono wcale, kiedy indziej bije słabo. Nieprawidłowości bardziej nasilone są u FT. Poza tym po zatrzymaniu się rozwoju niezależnie od fenotypu larwy przeżywają jeszcze kilka dni. W ich ciałach zachodzą wtedy niewielkie zmiany. Komórki jednak umierają, a tkanki degenerują. Tworzą się pęcherze, z których część pęka.