Otaczająca jajo otoczka traci swą przejrzystość, a w końcu i ciągłość, uwalniając zarodek.
Etiologia i genetyka Okazuje się, że opisane zaburzenie rozwoju ma związek z cechami chromosomu 1, najdłuższego chromosomu kariotypu traszek, z charakterystycznym dużym regionem heterochromatyny na długim ramieniu, zawierającym DNA rybosomalne i satelitarne. U rodzaju Triturus chromosom ten wykazuje heteromorfizm, widoczny choćby w barwieniu metodą Giemsy, bądź w przypadku chromosomów szczoteczkowych. Istnieją bowiem dwie różne formy chromosomu 1, nazywane 1A i 1B, a odmienność ta dotyczy długiego ramienia tego chromosomu. Odmienność wyrażona jest najsilniej u traszki marmurkowej. Po raz pierwszy dostrzegli ją i opisali w 1960 Callan i Lloyd jednak u traszki grzebieniastej, potem u marmurkowej. Nie stwierdzono jej u traszki górskiej (obecnie Ichthyosaura alpestris).
Chromosom 1B rozpoznaje się w barwieniu Giemsy po dwóch ciemnych paskach C w części dystalnej jaśniejszego regionu euchromatyny na końcu chromosomu.
Chromosom 1A nie nosi pasów charakterystycznych dla 1B, a jeśli już pojawią się na nim podobne pasy, to mają one inne ulokowanie.