Różnice między formami wiążą się z niemożnością tworzenia się chiazm pomiędzy chromosomami. 1A i 1B nie parują się podczas crossing over. Pozwoliło to na akumulację dodatkowych zmian w rozpatrywanym regionie heterochromatyny. W efekcie chromosom ten rósł, dlatego jest obecnie największym w kariotypie Triturus. Natomiast zawiera on mniej więcej tyle euchromatyny, co małe chromosomy traszek.
Jeśli więc, jak postulują Sessions i współpracownicy, do translokacji doszło we wczesnej mitozie komórek linii płciowej, to defekt został przekazany do licznych gamet wytwarzanych przez tego osobnika. Skrzyżowanie z normalnym osobnikiem doprowadziło do powstania mieszańców zawierających chromosom 1 oraz 1A albo 1B. Musiały one przeżyć. Krzyżując się między sobą, wydałyby one potomstwo, wśród którego pojawiłyby się po raz pierwszy osobniki 1A1A, 1A1B oraz 1B1B.
U wszystkich dorosłych osobników występuje heteromorfizm tego chromosomu, zawsze mają one chromosomy 1A1B, co wskazuje na to, że istnienie dwóch form jest niezbędnym warunkiem rozwoju. Obecność obu chromosomów jest konieczna, ponieważ zawierają one inne elementy pierwotnego chromosomu 1.