Antraknoza łubinu – grzybowa choroba roślin należąca do grupy antraknoz. Wywołuje ją Colletotrichum gloeosporioides.

Występowanie i szkodliwość Choroba od dawna występowała w Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii. Po raz pierwszy opisana została w 1939 r. w Ameryce Północnej. W Europie pojawiła się w 1982 r. we Francji. W Polsce jej występowanie na pojedynczych roślinach po raz pierwszy opisano w 1995 r. w jednej ze stacji hodowli roślin. Rozprzestrzeniła się i obecnie występuje we wszystkich rejonach uprawy łubinu na świecie. W Polsce występuje już corocznie i to w coraz większym nasileniu.

Choroba powoduje duże straty. W Polsce w 1999 r., gdy sprzyjały jej warunki atmosferyczne, występowała na 33% upraw nasiennych plantacji łubinu. Najsilniej poraża łubin biały, ale występuje także na łubinie żółtym, wąskolistnym, zmiennym i trwałym. Poraża również kilkanaście innych gatunków należących do rodzajów wyka, groch, fasola, koniczyna, seradela, komonica.