Objawy Na łubinie pierwsze objawy pojawiają się na początku jego kwitnienia, czyli zazwyczaj na przełomie maja i czerwca. Są to wydłużone, jasnobrązowe, otoczone ciemniejszą obwódką plamy na górnej części łodygi. Plamy te stopniowo powiększają się, łodyga w miejscu ich występowania obumiera i zgina się w dół, a jej wierzchołek czasami zwija się spiralnie. Tak porażone łodygi nie wykształcają strąków. Gdy infekcja nastąpi później, strąki zawiązują się, ale również zostają porażone. Pojawiają się na nich brązowe plamy. W miejscu ich występowania strąk zamiera, skręca się i ulega zniekształceniu. W porażonym strąku nasiona nie powstają, lub jest ich niewiele, ponadto ich część zostaje zainfekowana przez patogen. Podczas wilgotnej pogody na zainfekowanych częściach roślin powstaje różowołososiowy nalot. Są to konidiofory z zarodnikami konidialnymi.
Epidemiologia Patogen zimuje jako saprotrof na martwych resztkach pożniwnych porażonych roślin. Wytwarza na nich stadium płciowe z perytecjami, w których powstają askospory. Wiosną dokonują one infekcji pierwotnej. Na zainfekowanych roślinach w sezonie wegetacyjnym tworzy się stadium bezpłciowe wytwarzające zarodniki konidialne. Szczególnie obficie są one wytwarzane podczas deszczowej pogody.