4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu tego roku został przydzielony do Sztabu Głównego w Warszawie. Służąc w Wydziale Mobilizacyjnym Oddziału I wykonywał prace obliczeniowe dotyczące potrzeb broni i amunicji, które wymagał Komitet do Spraw Sprzętu i Uzbrojenia.

Na początku 1939 w stopniu podpułkownika był dowódcą 28 dywizjonu artylerii ciężkiej. W czasie kampanii wrześniowej był oficerem do zleceń naczelnego kwatermistrza – III zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza. 9 września razem z podpułkownikiem Okulickim i Łukomskim oraz majorem Tadeuszem Hoffmannem pozostał w Warszawie, jako „ekspozytura Kwatery Głównej Naczelnego Wodza”. Do jego obowiązków należały sprawy zaopatrzenia i ewakuacji. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu IV B Königstein, a od 5 czerwca 1940 w Oflagu VII A Murnau, w którym pełnił konspiracyjną funkcję zastępcy szefa sztabu Polskiego Ośrodka Wojskowego.