Stanisław Wojciech Rudnicki (ur. 5 października 1896 w Warszawie, zm. 27 lutego 1962 tamże) – polski prawnik, sędzia, instruktor harcerski, harcmistrz, działacz społeczny i samorządowy.
Życiorys Uczył się od 1906 roku w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie, gdzie w 1915 roku zdał maturę. Już w gimnazjum należał do Organizacji Młodzieży Narodowej Szkół Średnich i do Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość”. Był współzałożycielem Ligi Obrony Szkoły Polskiej. W latach 1911–1912 był jednym z organizatorów tajnego skautingu w Warszawie. W latach 1915–1918 był członkiem i sekretarzem tajnej Naczelnej Rady Skautowej i przewodniczącym podlegającej jej Rady Hufców, a później komendantem Okręgu 1 ZHP. W 1917 roku zainicjował wydawanie czasopism „Harcerz” i „Harcmistrz”, od czasu do czasu pełniąc rolę sekretarza ich redakcji.
Jesienią 1918 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Stojąc na czele Wydziału Wojskowego utworzonego przez Naczelny Inspektorat Harcerski przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, kierował rozbrajaniem żołnierzy niemieckich przez warszawskich harcerzy. Po przeszkoleniu podoficerskim został przydzielony do adiutantury Naczelnego Wodza.